İnsan ve İşleri

  Buda lotus çiçeğine şöyle bir bakmış da kendinden geçmiş Sen o muhteşem çiçeksin bense hayranlığa düşmüş derviş   Sarhoş olmak için içkiye ne gerek, işte hayallerinle anladım Muhammed’in kucağında uyuyan kediydim, eteğinde ağladım   Davut’un ördüğü zırhtan farksızdı kalbim, kapalı ve soğuk Sensiz akıp giden her an ölesiye sıkıcı, karanlık ve boğuk   İnan seni senle seyretmek, ben olmanın en sevdiğim yanı İsa’nın Lazarus’u dirilttiği gibi diriltsen bu tende bu canı   Öyle tatlı tatlı yakarsın içimi… Yanar tüterim, sönmem belki   İbrahim’in ortasına daldığı ateş bunun ancak zahiridir sanki   Güzelliğin deli bir girdap, aklımı, bilincimi hepten alıp giden, Hem Nuh’un gemisindeyim hem özümdü sulara kapılıp yiten   Her şeyden el etek çektirdin, dünyadayım ya kansız, cansız Salih’in garip devesi olup çıktım, nehir kenarında savunmasız   Kâ lû belâdan beri, kaç kere bedenden soyunup kıydım canlara Musa’n...

Baştan belirteyim, çok çetrefilli konular üstüne, daha önce yapılmamış, yapılmaya cesaret edilememiş yorumlara şahit olacaksınız fakat bu yazı asla ve asla diktatörleri veya kötü insanları aklamak için yazılmadı. Aslında bu bölümde amiyane tabirle bir ‘surata tükürme’ işlemi gerçekleşecek. Hani tarihten adam seçerek tüm günahları onlara yıkan ve kendi benliklerini temize çıkararak milleti enayi yerine koyan topluluklar var ya, işte onların yüzüne gerçeği çarpıyoruz bu bölümde.   Yahudiler, hâlâ yapıyorlar mıdır bilmem, çok eskilerde günahlarından arınmak için bir keçi seçerler, ona günahlarını yüklerler, sonra da hayvancağızı çöle ölmeye salarlarmış ki günahlarına kefaret olsun. Günah nasıl yüklenir bilmiyorum, manavda karpuz yükler gibi günahlarını tutup tutup hayvancağızın üstüne mi atıyorlardı yoksa nasıl yapıyorlardı orasını bilemem. Bize önemli olan da bu değil zaten, günahlara gerçekten kefaret olup olmadığı. Cevabı okuyana bırakmıyorum; bu bölüm tam da bu soruya cevap...