İnsan ve İşleri

Sevgili kardeşlerim, doğrudan açıkça konuşarak başlayacağım: Çocukluğumuzdan beri bize din olarak hep geçmişten birtakım hikâyeler anlattılar. Biz de bize öğretlendiği üzere bunları geçmişte yaşanmış birtakım hikâyeler olarak algıladık ve birbirimize hep aynı şekilde tekrar edip durduk. Bize anlatılanların aslında başka anlamlara sahip olduğunu ve/veya başka yollar gösterdiğini anlamadık; çünkü üstlerine hiç düşünmedik. Sadece dinledik ve söyledik. Bu yüzden de bunlar hikâyeler olarak kaldı, kimseye bir fayda sağlamadı. Aslında biraz aklımızı kullansak ve biraz düşünseydik, kafamıza kazıdıkları hikâyelerde aslında açıklar bulunduğunu fark edebilirdik. Ama biz sorgulamadık, irdelemedik, çünkü konfor alanı insanoğlu, daha doğrusu ego-nefs-benlik için her şeydir. Doğadaki hayvan da aynı şekilde davranır, anneden öğrendiğini taklit eder, hiç düşünmez, sorgulamaz, değişiklik yapmaz, anneden ne aldıysa aynısını yaparak türün devamını sağlar. Aklını kullanmak yalnızca insana özgüdür ama ara...

Bölümü İlahi Komedya’dan afilli bir sözle açayım: “Şeytan Dante’ye şöyle dedi: ‘Tanrı’yı gerçekten tanısaydın sen de O’na ihanet ederdin.’” O’yu büyük yazmamdan benim bir tarafımın yemediği açık. Fakat bu söz çok güzel, çünkü tamamen doğru. İnsanlar ne Tanrı’yı ne de şeytanı tanıyor. “Kardeşim, yanlış mı görüyorum? Şeytana özel bölüm mü açtın?” Evet, yaptım; ama neden yaptım, sor bakalım. Bakın Müslüman dünya 1400 yıldır toplanıp toplanıp düzenli olarak taş fırlatıyor, lanetler ediyor ama bir kere olsun onun geri taş fırlattığını, intikam almaya kalktığını gören oldu mu? Müslüman Müslüman’ın parmağını kanatsa arada kan davası çıkıyor; şeytan tutup da intikam almaya çalışmıyorsa demek ki efendi çocuk. Aklımda şöyle bir sahne canlanıyor: Hırslı ve öfkeli inanır topluluğu yine bir hac esnasında hunharca taşları sallamaya başlıyor. O taşlar gidiyor gidiyor İblis’e çarpıyor, bunu gören şeytan topluluğu galeyana geliyor, “Bize izin ver, gidip şunları doğduklarına pişman edelim.” diye coş...