İnsan ve İşleri

Ben üniversitedeyken böyle derslerimiz vardı; Karşılaştırmalı Yönetim Sistemleri mesela. Sürüsüne bereket not var bir köşede duran, dedim ki ben de neden böyle bir başlık açmayayım, hem böylelikle aralarındaki benzerlikleri ve farklılıkları daha iyi görür anlarız.  Çocukken annem Muhammed Mustafa’nın kucağında bir kedi uyudu diye cübbesinden bir parçayı kestiğini ve hayvanı onu hiç rahatsız etmeden kalktığını anlatmıştı birkaç sefer. Sonradan hadis kitaplarında bunu görmedim ancak kişiliğine bakarak söylüyorum, doğru olma ihtimali çok yüksektir, çünkü Muhammed Mustafa çok vicdanlıdır, zayıf halka fazlasıyla merhametlidir, halktan kurtarabildiğini kurtarmaya bakar. İsa Mesih öyle değildir, standartları vardır; öyle herkesi etrafına toplamaz. Herkes onu takip edip peşinde gidebilir, fakat ancak parmakla sayılacak kadarının çevresinde yer almasına izin vermiştir. Hani Yunus Emre demiştir ya: “Bu kapıdan eğri odun bile giremez.” diye. Belki Tapduk Emre’nin öyle bir talebi olmamıştır ...

Sevgili kardeşlerim, doğrudan açıkça konuşarak başlayacağım: Çocukluğumuzdan beri bize din olarak hep geçmişten birtakım hikâyeler anlattılar. Biz de bize öğretlendiği üzere bunları geçmişte yaşanmış birtakım hikâyeler olarak algıladık ve birbirimize hep aynı şekilde tekrar edip durduk. Bize anlatılanların aslında başka anlamlara sahip olduğunu ve/veya başka yollar gösterdiğini anlamadık; çünkü üstlerine hiç düşünmedik. Sadece dinledik ve söyledik. Bu yüzden de bunlar hikâyeler olarak kaldı, kimseye bir fayda sağlamadı. Aslında biraz aklımızı kullansak ve biraz düşünseydik, kafamıza kazıdıkları hikâyelerde aslında açıklar bulunduğunu fark edebilirdik. Ama biz sorgulamadık, irdelemedik, çünkü konfor alanı insanoğlu, daha doğrusu ego-nefs-benlik için her şeydir. Doğadaki hayvan da aynı şekilde davranır, anneden öğrendiğini taklit eder, hiç düşünmez, sorgulamaz, değişiklik yapmaz, anneden ne aldıysa aynısını yaparak türün devamını sağlar. Aklını kullanmak yalnızca insana özgüdür ama ara...